Tijdens het ontbijt is het zelfs zó erg dat de deuren naar ons terras niet meer open kunnen en de wind door de kieren giert! Nog 2u en dan komen we in Ketchikan aan. We zien al land naast de boot, we varen door een engte. Daar is het een stuk rustiger. We komen net vlak langs het vliegveld als er een 737 van Alaskan opstijgt. Spectaculair, met een spoor van water en mist achter zich aan.
Want regenen doet het: bijna tropisch.
Dát hebben we geweten!
Als we rond 10u bij Ketchikan zijn, zien we op de tv in onze hut dat de Amsterdam er ook ligt. We parkeren daar áchter en voor een schip van Norwegian.
Mams heeft ons inmiddels ook gespot op de webcam ! En even later komt een 3e HAL-schip aangevaren, de Oosterdam. Komen zeker allemaal op het Hollandse regenweer af...
Na ontbijt besluiten we er dan tóch maar op uit te gaan. Langer wachten heeft geen zin, droger wordt het niet. We lopen richting de Norwegian Pearl en gaan onder de "P" staan zodat we mooi zichtbaar zijn voor de webcam. Maar na 1 minuut zijn we al volledig van de straat geregend en nog steeds niet in beeld. We wachten nóg 5min totdat we écht doorweekt zijn en gaan dan snel ergens schuilen. Helaas. Missie webcam dit keer niet geslaagd.
We lopen een tijdje doorweekt door de stad, bereiken nog wél het bijzonder Creek Street en gaan daarna snel terug naar het schip. Dit is nix gedaan. Vele natte medereizigers snellen naar binnen. Waar we onszelf voorzien van droge kleding en vlak voor 14.00u nog nét wat kunnen lunchen.
Om 16.00u zijn we weer bij elkaar voor Happy Hour en de groep wordt inmiddels groter.
Ook een Amerikaans echtpaar is aangeschoven en als het weer dinertime is, besluiten we met z'n zessen een tafel in de Rotterdam Diningroom te bemachtigen en hebben een gezellige avond. Een aantal van ons (incl Maarten & Sandy) reizen nog verder. Een reisgenote (Margareth) gaat zelfs na Vancouver nog met de Zaandam naar Hawai, Indonesie en daarna naar Australie, waar ze woont.
Wij zijn eigenlijk helemaal voldaan en nu nóg verder reizen zou na al dit moois aanvoelen als overkill bedenken we ons. Dit wás en ís helemaal goed zo ! We kijken er eigenlijk ook wel weer naar uit om naar ons (nieuwe) huis te gaan dat waarschijnlijk nu wéér helemaal nieuw zal aanvoelen. Bijzondere gewaarwording.
Bij terugkomst in de hut wacht deze vrolijke jongen ons op
En op bed weer de nodige fanmail inclusief a gentle reminder...
Welterusten voor nu !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten