19 september - Cruisin' The Inside Passage to Vancouver

We werden rond 7u wakker en het schip bewoog nogal maar naar buiten kijkend, zag het er prachtig uit. 

Klokken in de hut waren vannacht (automatisch) een uur teruggezet en toen we eenmaal opstonden en het ontbijt gebracht werd, voelde ik dat ik beter even rustig kon gaan 'horizon-staren' en een pilletje kon nemen. Het was een vreemde maar stevige deining. Eenmaal rustig ontbeten en met een werkend pilletje op, werd het hachelijk maar ook hilarisch. We hadden een 'uitslag' van wel zo'n 2 mtr als we naar de horizon keken en de railing als ijkpunt namen. Het leek het schip van de Efteling wel! En alles binnen in de hut bewoog en rammelde. Zelfs de glazen in de kast sloegen tegen elkaar en het kluisdeurtje klapperde tegen de binnenkant van de kast. Spectakel ! Douchen werd om die reden maar even uitgesteld. Pas om een uur of 11 werd het rustiger. 

Koffie gehaald en daarna even de benen gestrekt en rondje schip gelopen. We kwamen onze Australische vrinden tegen en Sandy (die nooit zeeziek is) was vanochtend mega ziek geweest. Dat geeft wel aan hóe het was. 

We lunchen even samen in het Lido en dan gaan we elk weer ons weegs. 

We lopen het schip rond op het overdekte promenade-dek en voordat we teruggaan naar de hut halen we even een goede koffie bij het Explorations Café.

Terugkomen in de hut zagen we dat alles in gereedheid wordt gebracht voor disembarkation morgen. De luggage-tags zijn gebracht en de koffer-beschermers op bed gelegd. 

Om 16u verzamelen we weer voor een gezellige Happy Hour terwijl we door The Inside Passage varen en zeehonden langs de boot zien dollen. 

Vreemd om te bedenken, Sandy & Maarten pas aan het andere eind van de wereld terug te zien. Afscheid nemen is voor allen even emotioneel en wij gaan door naar de Pinnacle Grill voor ons laatste avonddiner...

Morgenvroeg om 7.30 u verlaten we het schip en nemen we nog even een sightseeing tour door Vancouver om de tijd te doden. Om 16.00u vertrekt onze vlucht naar Amsterdam. 

En dan zit het er op. 

Deze in meerdere opzichten onvergetelijke reis van een hele maand! 

We hebben super genoten van álles! De natuur, de dieren, de gezelschappen en elkaar. Het was TOP !

Voor alle trouwe lezers : fijn dat jullie mee lazen en een beetje mee reisden en dank voor jullie reacties. Vonden we erg leuk !

17 september - Juneau (AK)

Om 7.15 u word ik wakker en zie een gevaarte langs ons balkon voorbij komen. Het is het mega schip Solstice van Celebrity Cruises. Het is nog schemerdonker en een vreemde gewaarwording. En wie vaart er nu eigenlijk? Blijkt dat zij al stil liggen aan de kade van Juneau en wij passeren. 

Even later check ik m'n 4G en toevallig is mams online en heeft ons nét een printscreen gestuurd: ze zag ons aan komen varen op de haven webcam van Juneau !

Wát een toeval en wát leuk !

Ik trek een sprintje en loop naar het achterdek. Mams gewaarschuwd en al zwaaiend met een sjawl sta ik als enige idoot in de regen in het luchtledige te zwaaien (geen idee  op welk gebouw de webcam zich precies bevindt). 

En ja hoor, met vertraging van 15min ben ik in beeld. De schim op één na hoogste dek, vlak achter donkere deel.... 

Grappig hoor !

En dan snel weer naar de hut waar het ontbijt inmiddels is gebracht. Elke keer als we in de hut eten bestellen, krijgen we er een bloemetje bij. Ik bewaar ze allemaal dus de hut staat inmiddels gezellig vol met vaasjes. 

Om 10.40u moeten we ons aan wal melden voor onze trip met watervliegtuig naar de gletsjers dus we doen kalm aan en drinken nog een lekkere bak koffie voordat we het schip verlaten. Eenmaal aan wal vertelt een dame ons dat de excursie wegens slecht weer gecancelled is. Te slecht zicht dus voor piloten in de bergen en niets te zien van het moois beneden voor de passagiers. Jammer, maar beter dit dan een tegenvallende excursie. Het reeds betaalde geld wordt gewoon teruggeboekt. 

Dus we hebben ineens de hele dag voor onszelf en lopen een paar uurtjes door Juneau (hoofdstad van Alaska). Het is de enige State Capital die niet over de weg te bereiken is: alleen per boot, per vliegtuig en, zoals ze hier zelf zeggen: via het geboortekanaal...

Alles wat je ziet is van elders over zee aangevoerd: je zit in feite op een eiland. Een weg aanleggen door de bergen en de gletsjers is niet te doen en in ieder geval te duur. Het zou ook de natuur te zeer verstoren en daar zijn ze hier gelukkig heel voorzichtig mee. 

Het regent hier 220 dagen per jaar en de gevallen regen wordt hier al niet meer in inches uitgedrukt, maar in feet. 

Na een tijdje is het welletjes en lopen we terug. Zelfs voor geharde regen-Hollanders houdt het een keer op..

Onze lekker warme en gezellige hutje lonkt. We grabben wat food mee uit de Lounge en ik race nog even naar het Lido voor het sushi buffet (!) en dan heerlijk genesteld onder een dekentje naar Juneau kijken. 

(plateau sushi was hier al op...)

Sinds onze landtour trekken we al op met Maarten & Sandy uit Australië. Indien mogelijk spreken we elke dag even af om bij te praten tijdens een happy hour cocktail in de Ocean Bar om 16.00u en voor vanavond hebben we samen diner geboekt in de Pinnacle Grill. Deze staat vandaag in het teken van het vermaarde restaurant Le Cirque in New York. We eten heerlijk en hebben een supergezellige avond met z'n 4en, die nog tot in de kleine uurtjes doorgaat. Hoewel: op de boot gaat de bar gewoon om 12 uur dicht!

Het was een leuke en afwisselende dag. Superrelaxed als je helemaal níets meer hoeft en álles wat je gezien/gedaan had willen hebben, hébt gezien en gedaan. 

Welterusten !

18 september - Ketchikan (AK)

Rond 7.30 worden we wakker en merken we dat de boot nogal tekeer gaat. Het water om ons heen is behoorlijk wild én er staat een forse wind. Vreemd hoe ik soms heel erg ziek van de bewegingen van de boot wordt en het andere keren weer prettig vind. 

Tijdens het ontbijt is het zelfs zó erg dat de deuren naar ons terras niet meer open kunnen en de wind door de kieren giert! Nog 2u en dan komen we in Ketchikan aan. We zien al land naast de boot, we varen door een engte. Daar is het een stuk rustiger. We komen net vlak langs het vliegveld als er een 737 van Alaskan opstijgt. Spectaculair, met een spoor van water en mist achter zich aan. 

Want regenen doet het: bijna tropisch. 

Als we rond 10u bij Ketchikan zijn, zien we op de tv in onze hut dat de Amsterdam er ook ligt. We parkeren daar áchter en voor een schip van Norwegian. 

Mams heeft ons inmiddels ook gespot op de webcam ! En even later komt een 3e HAL-schip aangevaren, de Oosterdam. Komen zeker allemaal op het Hollandse regenweer af...

Na ontbijt besluiten we er dan tóch maar op uit te gaan. Langer wachten heeft geen zin, droger wordt het niet. We lopen richting de Norwegian Pearl en gaan onder de "P" staan zodat we mooi zichtbaar zijn voor de webcam. Maar na 1 minuut zijn we al volledig van de straat geregend en nog steeds niet in beeld. We wachten nóg 5min totdat we écht doorweekt zijn en gaan dan snel ergens schuilen. Helaas. Missie webcam dit keer niet geslaagd. 

Dát hebben we geweten!

We lopen een tijdje doorweekt door de stad, bereiken nog wél het bijzonder Creek Street en gaan daarna snel terug naar het schip. Dit is nix gedaan. Vele natte medereizigers snellen naar binnen. Waar we onszelf voorzien van droge kleding en vlak voor 14.00u nog nét wat kunnen lunchen. 

Om 16.00u zijn we weer bij elkaar voor Happy Hour en de groep wordt inmiddels groter. 

Ook een Amerikaans echtpaar is aangeschoven en als het weer dinertime is, besluiten we met z'n zessen een tafel in de Rotterdam Diningroom te bemachtigen en hebben een gezellige avond. Een aantal van ons (incl Maarten & Sandy) reizen nog verder. Een reisgenote (Margareth) gaat zelfs na Vancouver nog met de Zaandam naar Hawai, Indonesie en daarna naar Australie, waar ze woont. 

Wij zijn eigenlijk helemaal voldaan en nu nóg verder reizen zou na al dit moois aanvoelen als overkill bedenken we ons. Dit wás en ís helemaal goed zo ! We kijken er eigenlijk ook wel weer naar uit om naar ons (nieuwe) huis te gaan dat waarschijnlijk nu wéér helemaal nieuw zal aanvoelen. Bijzondere gewaarwording. 

Bij terugkomst in de hut wacht deze vrolijke jongen ons op 

En op bed weer de nodige fanmail inclusief a gentle reminder...

Uurtje minder slaap vannacht dus. Maar dat geeft niet. Morgen de allerlaatste dag en het zal weer een regenachtige worden als we door de Inside Passage varen. Veel zullen we er waarschijnlijk niet van zien dus een relaxedte cruisedag voor de boeg. 

Welterusten voor nu !

16 september - Haines (AK)

Vanochtend om 6.30uur zijn we aangemeerd in Haines. 

Ik heb er nix van gemerkt want in diepe slaap maar P heeft meegekregen dat 'de motoren stopten'. Ik vind het eigenlijk wel lekker dat 'gebonk' en het trillen van het schip. Het heeft ook iets dynamisch. 

Lastiger is dat ik letterlijk zeebenen heb. Als ik aan wal sta, vooral in een winkel ofzo, heb ik het gevoel dat we nog op zee zijn en bewegen. Regelmatig moet ik een pas opzij maken omdat ik anders omval. Rare gewaarwording en heb ik eerder gehad. Zelfs een keer zó erg dat P me moest opvangen omdat ik viel !

We ontbijten rustig in onze hut, drinken nog wat koffie en gaan dan van boord. Het miezert maar is niet koud. Besluiten een rondje Haines te lopen en het is werkelijk een plaats van nix, er wonen 2.500 mensen en dit is het laatste cruiseschip van dit jaar en dan zijn ze weer alleen...

Ik zou behoorlijk kunnen uitweiden over Haines, de geschiedenis en de geografische eigenaardigheden. Maar dat zal ik jullie besparen. Wat eigenlijk wel erg leuk aan zo'n reis met vele gidsen en reisleiders is, dat je mega veel oppikt en het is eigenlijk één groot college geschiedenis - geografie - biologie - antropologie - sociologie én Engels! En uiteraard sociale psychologie maar daarin voorzien we zelf door te observeren. 

Zelfs olie op de weg voor een tankstation kan als kunst worden beschouwd...

Deze joekel zat gewoon midden in town in een boom. Haines wordt ook wel de capital van de bald eagles genoemd. Nou, dát hebben we gezien.  Alsof het kraaien waren, zoveel !

Na rondje Haines en erg lekkere koffie, Chai Latte (m'n nieuwe verslaving) en koek bij de local deli-market, lopen we terug naar de boot voor lunch en een beetje relaxen voordat onze Twilight Bear Viewing om 4.30PM begint. 

We verzamelen ons op de kade en worden over drie bussen verdeeld. Wij zitten met 10 anderen in een kleiner exemplaar en rijden De stad uit, langs de Chilkoot-river (betekent: mandje vol vis). De rivier staat hier bekend om de overmatige populatie Chinook en Kohozalmen en het is nu net de tijd dat de zalmen terugkomen van zee om te paaien. Vol hom en kuit zwemmen ze op hun laatste krachten terug naar de geboortegrond, daar waar het zoete water het overneemt van het zoute, gaat de keel van de zalm vanzelf dicht en kan hij niet meer eten. Met maar 1 doel voor ogen ploetert hij de rivier op. Als hij het haalt, paait-ie en gaat daarna dood. Als-ie het niet haalt, komt dat meestal omdat hij in de klauwen van een beer of een visarend belandt...

Paaiende zalm

De resten van zalm als de beren er van gegeten hebben...

De beren hier doen zich tegoed aan de overdaad aan zalm die hier letterlijk in hun bek of klauwen zwemt. De beren zijn vlak voor hun winterslaap en moeten erg veel aankomen om reserves op te bouwen. Dus met name de vette delen van de vis (hom/kuit/kop) wordt door de beren gegeten en de rest laten ze liggen. Een spoor van rotte vis ligt zowel naast als ín de rivier: de zalmen die uit zichzelf zijn doodgegaan én de berenprooien. Wát een bende! Toch stinkt het harder in een viswinkel...;-)

Maar we genieten enorm van de beren! Een moeder met 2 jongen en even later een solo mannetje. 

We zien ze zelfs de rivier over zwemmen !

Om zich aan de overkant weer te goed te doen aan de zalmen. 

Moeder en de kleintjes verdwijnen in het bos als deze grote jongen aan de overkant ten tonele verschijnt. 

En als ook hij ergens voor op de loop gaat (een ander mannetje?), gaan wij de bus weer in en rijden verder. Best spannend, zo'n berenjacht om plaatjes te schieten !

En ook hier weer een prachtige omgeving én bald eagles (visarenden).

Als we weer terug rijden, is de moeder met haar cubs weer uit het bos te voorschijn gekomen en kunnen we nóg dichter bij haar komen. Lukt nog nét om een paar foto's te maken voordat het te donker wordt. 

Moe, zeer voldaan én onder de indruk worden we weer afgezet bij de steiger waar de Zaandam gezellig verlicht op ons ligt te wachten. 

We hebben diner in onze hut besteld, het arriveert een half uurtje nadat we binnen zijn en we genieten heerlijk na. 

(foto's van mijn uiensoep en cannelloni zien er niet ál te smakelijk uit maar waren het zéker wel...)

Welterusten !