Om op een paar vragen van jullie terug te komen :
Ja, het gaat goed met ons en "de groep". Als we willen integreren kan dat met gemak en als je er een beetje buiten wil blijven is dat ook okay. Wij gaan over het algemeen meer en makkelijker onze eigen gang. De groep bestaat uit 20 Canadezen, 12 Amerikanen, 20 Nieuw Zeelanders/Australiers en 4 Europeanen (wij en een Zwitsers echtpaar). De oudere mensen vormen snel kliekjes, gaan samen dineren etc en vinden het erg leuk om (reis)wetenswaardigheden uit te wisselen. Wij zijn daar niet zo van. Heb gisteren nog een geste afgehouden om de vakantie fotocollectie van Namibie te bekijken...
We hebben contact met een clubje van 4 Amerikanen en met Maarten en zijn vrouw uit Australie. Maarten was 6 toen hij met z'n ouders uit NL emigreerde. Spreekt geen woord NLs meer en verstaat het ook niet maar vindt het erg leuk dat wij hem Maarten noemen op z'n NLs ipv Marten (of Mart / Marty) zoals iedereen hem noemt.
En verder is het wel leuk om de bekende gezichten te zien en 's ochtends enthousiast verwelkomd te worden als je elkaar weer ziet.
Het tempo van de reis bevalt ons erg en lijkt op het tempo dat wij aanhouden als we met z'n tweeen reizen. De tijd tussendoor die je voor jezelf hebt, waarderen we ook zeer !
Qua eten missen we de nodige vitamines en groentes, dat vullen we altijd aan met vitaminepillen, veel handenwassen en de sanitizers gebruiken die overal staan. Maar dat heeft niet kunnen voorkomen, dat ik tóch weer de jaarlijkse vakantieverkoudheid/-griep heb opelopen.
Vandaag een dag "at your leisure". Zelf in te vullen dus.
En we beginnen de dag met heerlijk uitslapen en gezond ontbijt (fruit en Havermout) in de kamer. Waarna we naar base-camp wandelen en koffiedrinken.
Deze dag at our leisure hadden we thuis al voor een deel voorbereid: we bezoeken vanmiddag de kennels van viervoudig Iditarod winnaar en winnaar van de Yukon Quest, Jeff King. We hebben het hier over de winnaar van 's werelds twee bekendste en zwaarste sledehondenraces. Als kind keek ik op tv gefascineerd naar die mega zware race van meer dan 1.000km door de sneeuw. Vergt zowel van de musher (menner/hondentrainer), als van de honden een enorme inspanning.
Bijzonder om Jeff nu zelf in levende lijve te ontmoeten, zijn enthousiaste en fanatieke verhaal live te aanschouwen en natuurlijk zijn kennel te bezoeken met de honden in de natuurlijke omgeving waar ze trainen ! En omdat het belangrijk is dat puppy's gewend raken om door veel mensen te worden aangeraakt, helpen we graag mee aan dit gewenningsproces !!
Als we terugkomen bij Base Camp staat er per toeval al een shuttle klaar die ons naar the 49th State Brewery in Healey kan brengen: we aarzelen niet en hoppen erop. Hoeven we niet tot vanavond te wachten. Het is zo'n 20min rijden van Base Camp en we gaan er vooral naar toe om dé (replica en in de film gebruikte) bus van Into the Wild te zien. Bijzonder hoor, om er bij te staan en in te kunnen! Het verhaal van Chris én foto's van hem incl delen uit z'n dagboek hangen in de bus. De echte Magic Bus staat nog steeds 55 km verder, in de bush..
En we eten en drinken ook nog eens lekker bij 49th State Brewery. Als we uit het restaurant lopen, is dít het uitzicht, wat ís het hier toch fantastisch mooi !
En, opdat we niet vergeten dat we hier in 'Sarah Palin Country' zijn...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten