Dát moet niet te vaak gebeuren op je vakantie...
Maar, zo concluderen we, als je er eenmaal uit bent (en aan het ontbijt zit), valt het wel mee :-/
De koffers moeten om 6.45 voor de deur staan en worden opgehaald en we zien ze in het hotel van de volgende bestemming terug (The Westmark Inn te Dawson). Wij maken gebruik van het ontbijtbuffet van het hotel en het feit dat wij de jongsten van de hele groep zijn, maakt dat wij ons niet alleen watervlug lijken te bewegen, maar gewoon alles gaat sneller en veel smoother. We zíen dingen sneller, zijn niet zo twijfelig en hebben dingen sneller door. We genieten even bewust van dit gevoel want óóit zal het ook bij ons anders zijn.
8.15 uur
De bus staat voor het hotel te ronken en wij stappen als 1 van de laatsten in en wat blijkt: "men" (al onze vrienden) heeft "onze plek" (de plek waar we dat kleine stukje zaten toen we van het vliegveld naar Whitehorse gingen) voor ons gereserveerd... Zó snel gaan de nieuwe habits dus: eenmaal een plek, blijft ook je plek. In ons geval erg prettig want voorin de bus dus kunnen we lekker door de voorruit kijken en volop van de uitzichten genieten.
En genieten doen we want de omgeving is prachtig, niet alleen door de verse herfstkleuren die hier al zichtbaar zijn: alles kleurt hier geel ipv oranje. Bijzonder!
We zien de landschappen aan ons voorbij trekken en de bus is comfortabel. We kregen een flesje water voor onderweg van buschauffeuse Cassy die zeer smooth rijdt in de plezierig geveerde bus. De Primatourtjes die ik uit voorzorg heb genomen, zal ik vanwege onze zitplek, de rechte wegen, het comfort van de bus én de rijkunsten van Cassy, gedurende deze 532 kilometer, niet nodig hebben.
Roadviews :
Rond tienen hebben we een koffiestop bij Breaburn Lodge, midden aan een lange verlaten weg in de wildernis. Het is ook een stop van de hondenslee-route, de Yukon-Quest. We drinken coffee en home-made banana-cake (alles op eigen rekening) en strekken even onze benen. Specialiteit hier zijn de taart-formaat cinnemon buns waar mensen van heinde en verre op af schijnen te komen. Zelfs per vliegtuig...
De tocht wordt vervolgd en op enig moment rijden we alleen maar op dirt/dustroads en de natuur wordt steeds "eenzijdiger" qua beplanting: we zitten hier in het Arctische klimaat en de bodem wordt Permafrost. Maar weinig flora is hier tegen bestand, vooral de sparren en berken overleven.
De lunch in Mento genieten we bij een groepje Native People (afstammelingen van Indianen) alleen hebben we pech qua timing want er stoppen ineens veel meer bussen dus er is nogal een lange wachtrij in de kou, voor een warme (bij inbegrepen) lunch. Het smaakt wel heerlijk en omvat warme soep (keuze uit Minestrone en Thaise Kip Curry), salade, maisbrood, fruit, een chocolade-cakeje en koffie/thee. We laten het ons goed smaken en stappen weer in de bus voor het 2e deel van de totaal 9uur durende reis naar Dawson. Naar mate we dichter bij Dawson komen neemt de goedkoorts toe en we kijken in de bus een film óver de goldrush. Gisteren in het museum hebben we er ook één gezien, opgetekend door een kleinzoon van een "prospecter" of "stampeder"(zoals de golddiggers genoemd werden). Ditmaal een NatGeo documentaire. Erg leuk en leerzaam en gaaf dat je nu comfortabel door dit ooit zo gewilde land reist waar mensen uit de hele wereld maar vooral uit de Vs en Canada letterlijk hun levens voor lieten op weg naar Dawson. Vanuit Seatlle ging men richting Skagway (komen we later deze reis) en dan kon men kiezen om óf via de White-pas & Yukon Route langs Whitehorse te gaan óf over de klif (Chilkoote Pass) waar men met 1 ton goederen per persoon (was door de Canadese overheid verplicht dat elke persoon voor 1 jaar goederen mee móest nemen) wel 30 tot 40 keer overheen moest om alles aan de andere kant te krijgen.
Wát een verhalen.
En wat wil het geval? Voor vele mensen bleek het te laat en toen ze eenmaal na wel een jaar reizen* in Dawson aankwamen, waren alle plekken om goud te zoeken al "geclaimd", vergeven, en was er niets meer.... Hoewel, niets meer, Dawson was een levendige stad geworden met bars, casino, bordelen, winkels etc.. Én dus werkgelegenheid !
* En het nieuws ging destijds ook nog niet zo snel als nu met Internet... Dus het nieuws dat er goud gevonden was, was soms al wel máánden oud.
Maar goed, we rijden nog even en komen bij Moose Creek om weer even de benen te strekken en koffie oid met home-made lekkers te kopen.
Onze laatste stop voor Dawson is een mooi uitkijkpunt waaronder de 2 continentale platten bij elkaar komen, een high risk aardbevingsgebied dus. En als we de bus uitlopen, merken we de invloeden van de Arctic.... Kkkkkkoud !
We rijden nog een uur en komen in Dawson aan. De eerste indrukken zijn dat we het gevoel hebben, letterlijk terug in de jaren 1910-1930 te zijn beland... Geen verharde straten en stoepen maar gravel-road en houten boardwalks. Ook de bebouwing en gehele sfeer ademt die tijd en voor een deel is dat gecultiveerd en in stand gehouden maar voor een deel is dat ook wat het is. Het handjevol (2.000) mensen dat hier in de winter is (het seizoen eindigt hier volgende week en dan gaan veel winkels en hotels dicht), verlangt niet meer dan dit.
Voor ons geldt onder andere dat er in de kamers geen wifi is en we daarvoor naar de lobby moeten, onze kamer heeft van binnen vaag iets weg van een jaren '30 bordeel en voor de rest gaan we het meemaken: The Klondike Goldrush experience !
We eten heerlijk authentiek home-made bij Klondike Kate's. Het is daar zo druk dat het mid season lijkt ipv de laatste week. Terecht want het smaakt prima: echte aanrader!
Morgen op verkenning door de vorige vorige eeuw..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten